يه ماهي قرمز تو خواب دريا

در حدود سایه ام پرسه می زنم/ بی خیال اعتبار آفتاب

يک ترانه به سبک ايرانی

اين نوشته كه من سروده ام ! كه شباهت زيادي به ترجمه متون و ترانه هاي انگليسي داره (دارم ناخواسته بين المللي ميشم) منتها به فارسي (اين قالب شعر از نظر شعراي محترم پيش و پس مدرن اصلا شعر به حساب نمياد اما من با پررويي هر چه تمامتر اين قالب رو انتخاب كرده ام و دوستش دارم)اسمش مانيفسته .اگه پس فردا روز التون جان خوندش منو خبر كنين چون بار اولي نيست كه شعر يك ترانه رو مي ذارم رو وبلاگ و به سرقت ميره .

 

هي داداش يواشتر

خاكي كه روش پا مي كوبي زمين منه

نشون به نشوني اين شكوفه هاي سيب

مستند به سند دستاي ترك خورده زمختم

 

هي داداش يواشتر

اينجا حتي اگه مي خواي برقصي

كفشاتو از پات در ار

نرمه تن زمين من

ارومتر

اون زير عزيزان منند كه خوابيدن

زير درخت سيب

زير درخت اقاقي

زير حوصله ي اين آسمون

 

هي داداش يواشتر

شايد ندوني سالهاي زيادي اومدن

سال هاي زيادي رفتن

آدماي زيادي اومدن آدماي زيادي رفتن

اما اگه دستتو سايه بون چشات كني ميبيني

من مونده ام فقط

من مونده ام و زمينم

من مونده ام و رفتن اين غريبه ها

من مونده ام و خواب عزيزام اون پايين

 

هي داداش بلندتر

اينو بلن بخون كه بچه هات بشنون

اينو بلن بخون كه نوه هات بدونن

اينو بلند....كه نتجه هات

اين خاكي كه با كفشاي سنگين روش پا مي كوبي

زمين منه

كه يه شب آسمونو كشوندم بالاش

كه حتي يه شب

يه شب حتي اون پايين

 عزيزاي من بي ستاره نخوابيده باشن

آره داداش اينجا زمين منه

مال خود خودم

و اين  اصلا برام  مهم نيست كه تو خوشت بياد

يا اينكه خوشت نياد 

 

  
نویسنده : زيبا كاوه يي ; ساعت ۸:٤٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٤
تگ ها :