عشقی را که به روزهايم آموختی کودکی کردم که در بازخوانی هر باره اش در خنده ی کودکانه ای که برای فردا رشد می کند تازه ترت می کند و بزرگتر

-بزرگتر از حقارت زمان و مکان -

؛عاشقانه زيستن ؛آموزه ای از توست که حکم همواره عزيز ماندنت را به فردای اين سرزمين ابلاغ زده است.

/ 0 نظر / 2 بازدید