همه ما مي خواهيم ثابت كنيم كه بدبخت ترين و غمديده ترين و بلاتكليف ترين و آزارديده ترين آدم روي زمين هستيم . هي ادعا مي كنيم كه براي تحمل اين ها نياز به دلسوزي هيچكس نداريم و خودمان با بدبختي خودمان كنار خواهيم آمد . اما به نظرم اين يك رياكاري عمومي است كه گريبان روشنفكران ما را گرفته است . واقعيت اين است كه همه ما به شدت تنها هستيم و تمام اين ها بازي دلخوشكنكي است كه ما بازيچه ي آن شده ايم  در حالي كه ديگران با استفاده از غفلت ما همه چيز زندگي را دارند بالا مي كشند .<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

/ 0 نظر / 3 بازدید